op de vlucht voor mijzelf

Ik ben opgegroeid in een gelovig gezin. Een warm badje zeg maar. De jaren in mijn jeugd heb ik meegelift met het geloof van mijn ouders. Ik geloofde dat Jezus voor mij gestorven was en ik las op mijn manier in de bijbel. Op een gegeven moment ben ik uit huis gevlucht. Ik solliciteerde op een baan ver weg en werd aangenomen. Ik verhuisde daarheen en stortte mij na werktijd in allerlei sociale activiteiten. Een bijbelstudiegroep, een koor, de sportschool en noem maar op. Ik hobbelde van de ene naar de andere kerk/ gemeente. Op een gegeven moment ging het niet goed meer met mij. Ik hield me bezig met verkeerde dingen. Ondanks dat las ik wel in de bijbel, maar werd vroom en ging anderen bekogelen met bijbelteksten, terwijl ik zelf niet goed bezig was. 

De verloren dochter kwam thuis

Het ging steeds slechter met mij en mijn ouders kregen bijna geen contact meer met mij. Tot op een moment dat het helemaal niet meer ging en mijn moeder erop aandrong dat ik naar huis zou komen. Ziek van ellende stapte ik op de trein naar mijn ouderlijk huis. Ik herinner me het mij als een zwarte periode. Langzamerhand knapte ik op. In een gesprek met mijn moeder kwam eruit met welke verkeerde dingen ik mij mee bezig had gehouden. Vanaf dat moment was het ook volledig over. Het ging weer de goede kant op met mij. Ik werd ouder en ouder en kreeg korte relaties met vriendjes. Ik verlangde naar de ware partner. Die was ik nog niet tegengekomen. 

Jij bent het bewijs dat leven zonder hersenen mogelijk is?

Op een avond sprak er een zendeling bij ons in de kerk. Na die tijd kwam ik met hem in gesprek. Ik vroeg hem gebed voor de ware partner voor mij. Hij beloofde dat en ik ging weer naar huis.

's Avonds kreeg ik een smsje op mijn telefoon van een kennis. Daarin stond: "Jij bent het bewijs dat leven zonder hersenen mogelijk is". Ik dacht dat ze boos op me was en belde naar haar huis. Haar moeder vertelde me dat ze op vakantie was en dat het vast een grap was. Ik was enigszins gerustgesteld en vergat het weer.

De volgende dag vertelde één van mijn koorleden mij een mop. "Er zit een groen beestje in je hersenen, rara wat is dat?" Ik wist het niet. Ze antwoordde: "een hersenvretertje". Ik vond het wel vreemd. Toen ik weer thuis was pakte ik zomaar voor het slapengaan een boek uit de kast. Het eerste wat ik las was: "Je moet je hersenen voor de Heer gebruiken". Toen werd me alles duidelijk. Dit moest eerst gebeuren.

De verandering

Vanaf die tijd zagen mijn ouders een zichtbare verandering. Ik nam deel aan gesprekken over het geloof, terwijl ik er normaal maar versuft bij zat te kijken. Het heeft nog een aantal jaren geduurd totdat de tijd rijp was dat ik mijn huidige man ontmoette. Wij hebben elkaar door gebed ontmoet via een datingsite.

(Helaas hebben wij geen invloed op de advertenties op deze website)

Maak een Gratis Website met JouwWeb