Ik vind het soms best lastig om Jezus te laten zien in deze wereld. Vooral aan mensen, die van mij eerlijkheid verwachten en het zelf niet zijn.
Als ik niet eerlijk zou zijn krijg ik een zwart hart. Dan denk ik weleens, dat die ander wel een heel zwart hart moet hebben, met die leugens.
Maar als ik daarmee bezig ben, dan wordt het bij mij ook erg donker.
Want wij die leven, worden voortdurend aan de dood overgegeven om Jezus' wil, opdat ook het leven van Jezus openbaar wordt in ons sterfelijk vlees.
(2 Korinthe 4:11, HSV)
~~~~
Deze tekst geeft eigenlijk ook precies mijn gevoel weer. Doordat die vleselijke gedachten bij mij naar boven komen, voel ik mij inderdaad aan de dood overgegeven.
Die gedachten horen namelijk tot de dood.
Maar als ik die gedachten gevangen neem en ze aan Jezus geef, dan geeft Hij mij het leven weer. Het leven door de Geest, waarin blijdschap en vrede is.
...en wij nemen elke gedachte gevangen om die te brengen tot de gehoorzaamheid aan Christus... (2 Korinthe 10:5, HSV)
~~~~
Als ik wrok blijf koesteren, dan geef ik de duivel een plaats in mijn hart.
...en geef de duivel geen plaats.
(Efeze 4:27, HSV)
~~~~
Ik heb alleen rust in mijn ziel, als ik mijn juk aan Jezus geef, en Hij mij Zijn zachte juk in plaats daarvan geeft.
Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel...
(Mattheüs 11:29, HSV)
Als ik samen met Jezus de strijd met mijn vlees overwin, dan kan ik Hem weer laten zien in mijn lichaam.
Als ik goed, eerlijk, vergevingsgezind en liefdevol blijf omgaan, omga met mijn medemens, ondanks alles, dan wordt Jezus openbaar door mij als mens.
Reactie plaatsen
Reacties
Mooi Ilona! Die tekst die je noemt uit 2 Korinthe 4 ga ik zeker nog lezen en onderzoeken door het hele hoofdstuk te lezen. Dank je wel! Precies wat je zegt:
Wij laten Christus zien met ons lichaam door onze daden. En doen we dat niet? Dan doen we de HEERE tekort. Bovendien zullen we geen rust en vrede ervaren in ons leven. Een hoge roeping voor ons doe we alleen door Zijn Geest kunnen vervullen. En in dit leven zit ons vlees zo vaak in de weg, zoals jij ook zegt: als ik wrok koester, geef ik de duivel een plaats in mijn hart.
Zou je me uit kunnen leggen wat je bedoelt met: Als ik niet eerlijk zou zijn krijg ik een zwart hart. Dan denk ik weleens, dat die ander wel een heel zwart hart moet hebben, met die leugens.
Maar als ik daarmee bezig ben, dan wordt het bij mij ook erg donker.
Ik begrijp dit niet goed. Waarom zou je door te concluderen dat een ander een zwart hart zou hebben door niet eerlijk te zijn, zelf een zwart hart krijgen? Of bedoel je dat je dan de ander niet meer liefdevol kan behandelen/benaderen door zijn/haar leugens? Dat je wrok koestert tegen die persoon(vanwege de leugens) en je daardoor de duivel een plaats geeft in jouw hart?
Iemand aanspreken op leugens is niet verkeerd. Nee toch zeker? Mits het liefdevol gebeurt natuurlijk. Maar vaak wordt het als niet liefdevol ervaren. Want wie wil er op zijn leugens betrapt worden? Dat is pijnlijk... En we hebben Gods Geest nodig dit ruiterlijk te erkennen, anders blijven we in onze leugens "hangen". En we hebben Gods Geest nodig de ander in liefde (zonder wrok) terecht te wijzen...
M.a.w.: wie hebben we op het oog? Onszelf? Of onze lieve HEERE en Zaligmaker?
Dit zijn zo mijn gedachten rondom mijn vraag aan jou. Maar misschien vul ik wel veel te veel in. 😬.
Dankjewel voor je reactie. Blij mee. Ik bedoelde inderdaad dat als ik wrok koester omdat die ander liegt. Dingen die je voelt maar waar het niet mogelijk is om diegene erop te wijzen. Als ik wrok koester krijg ik zelf een zwart hart. En mijn houding wordt daardoor bepaald. Dus moet ik het bij die ander laten en zelf eerlijk zijn zoals ik probeer te zijn als voorbeeld.